X
تبلیغات
نقش سلاح های شیمیایی در جنگ

نقش سلاح های شیمیایی در جنگ
 
این و بلاگ برای درس آشنایی با دفاع مقدس ایجاد شده است
ایران در جریان 8 سال جنگ تحمیلی عراق  یکی از بزرگترین قربانیان سلاح های شیمیایی محسوب می شود که از سوی ارتش رژیم بعث عراق علیه نیروهای نظامی و غیر نظامی به کار گرفته شد.

به گزارش سرویس اجتماعی ایرانیار،جنگ ۸ ساله ایران و عراق را به دلیل استفاده یکی از طرف های جنگ ؛ یعنی عراق از سلاح های شیمیایی می توان یکی از فاجعه‌های قرن بیستم دانست که سبب شهادت ده ها هزار نفر از هموطنانمان شد. در این جنگ ارتش رژیم بعثی عراق به طور گسترده از سلاح های شیمیایی علیه مردم شهرهای مختلف و نظامیان کشورمان استفاده کرد و حدود۱۰۰ هزار نفر مرد، زن و کودک را به قتل رساند.
جنگ شیمیایی رژیم بعثی عراق علیه ایران را به سه بخش کلی  می توان  تقسیم کرد: بخش اول - دی ماه ۱۳۵۹ تا تیر ماه ۱۳۶۲ که به صورت حملات و مانورهای آزمایشی بود؛ بخش دوم - مرداد ماه ۱۳۶۲ تا بهمن ماه ۱۳۶۲ نیز به صورت حملات و مانور های آزمایشی بود؛ اما بخش سوم - اسفند ماه ۱۳۶۲ تا خاتمه جنگ  استفاده از سلاح های شیمیایی به صورت حملات گسترده و سنگین بر علیه ایران صورت گرفت.
نخستين گزارش استفاده از سلاح شيميايي در جنگ تحميلي مربوط ۳۰ سال پیش یعنی ۲۳ دي ماه ۱۳۵۹ در منطقه هلاله و ني خزر (حوالي ميمك) بود که در جريان اين حمله، رژيم  سرنگون شده عراق از گاز تهوع آور استفاده كرد.
ارتش عراق در چهارمين ماه از تجاوز به خاك ايران در مقطعي كه بعدها به «تهاجم و اشتغال» نامگذراي شد، با هدف درهم شكستن مقاومت‎هاي پراكنده مردمي به طور نامنظم از گازهاي شيميايي استفاده كرد.
نظاميان ارتش رژیم صدام  براي نخستين بار با هدف آزمايش و سنجش تأثير اين بمب‏ها بر نیروهای ایران در محورهاي هلاله و ني خزر اقدام کردند.
در جريان اين حمله كه در واقع می توان آن را آغاز جنگ شيميايي عراق عليه ايران دانست ۱۰ نفر از رزمندگان به شهادت رسيدند و بيش از ۵۰ نفر به شدت مصدوم شدند.
این سرآغازی بود برای رژیم بعث عراق تا با به كارگيري سلاح هاي شيميايي از آن به عنوان سلاحي راهبردي تا پايان جنگ عليه ايران استفاده کند.
این مسئله را می توان نشان آن دانست که از همان ماه های نخست شروع جنگ تحمیلی، قوانین و پروتکل های بین المللی منع استفاده از سلاح های شیمیایی توسط عراق نادیده گرفته می شد. این در حالی است که که عراق ۶ سال پس از تصویب پروتکل ۱۹۲۵ ژنو ،این پروتکل را امضا کرده بود و نسبت به آن متعهد بود.
استفاده از سلاح شیمیایی به طور گسترده و بارها از سوی رژیم بعث عراق علیه ایران مشاهده شد به طوری که در آذر سال ۱۳۶۱ ، نیروهای عراقی برای شکستن خطوط مقاومت سربازان ایرانی در حملات خود از مقداری «سولفور موستارد» (عامل تاول زا) استفاده کردند. پس از آن در سال ۱۳۶۲ در پیرانشهر و پنجون ، سلاح های شیمیایی را  به طور کامل و به شیوه مستقیم به کار برد.
آغاز عملیات گسترده عراق علیه نیروهای ایران را می توان عملیات «والفجر-۲» دانست . ساعت ۷صبح روز سه شنبه ۱۸مرداد ماه سال ۱۳۶۲  جنگندهای عراق،  غرب جاده  پیرانشهر - رواندوز را بمباران شیمیایی کردند.
بعد از این تاریخ است که حملات شیمیایی عراق  شکل گسترده تری به خود می گیرد ؛ در ماه های مرداد ، آبان و اسفند سال ۱۳۶۲ عراق با بمباران هوایی به دفعات مناطق پیرانشهر،رواندوز، حاج عمران (عملیات والفجر۲)، پنجوین(عملیات والفجر۴)و جزایر مجنون (عملیات خیبر)را مورد تهاجم شیمیایی گسترده قرار داد.
برای نمونه ۳ آبان ماه  سال ۶۲ روستای «باینجان» از توابع بانه با بمب های شیمیایی  حاوی «آرسنیک و نیتروژن موستار» که به بمب های تاول زا شهرت داشت،مورد حمله قرار گرفت و ۱۳ روز بعد ۴ فروند جنگنده ارتش رژیم بعثی به منطقه ای بین رودخانه «شیلر» و «ارتفاعات لری» حمله کردند، که این بار منجر به تحریکات چشمی شدید در بین مجروحان شد.
حملات شیمیایی عراق علیه ایران ادامه داشت تا اینکه در اواخر سال ۱۳۶۳  به علت اعتراض  کشور های اروپایی  و علنی شدن ابعاد گسترده استفاده از این سلاح ها علیه ایران، عراق به کارگیری این سلاح ها در جنگ را به طور موقت کنار کذاشت.  حملات شیمیایی گسترده عراق را می توان در عملیات بدر ۱۳۶۳، والفجر ۸ (فاو) ۱۳۶۴، کربلای ۴و ۵ ( شلمچه و آبادان ) ۱۳۶۵، شهرهای سردشت ، خرمشهر ایران و حلبچه عراق ۱۳۶۶ ، روستاب مریوان ، سر پل ذهاب ، گیلانغرب، اشنویه و فاو ۱۳۶۷ مشاهده کرد.
اوایل زمستان ۱۳۶۴ رزمندگان ایرانی در عملیاتی گسترده توانستند شهر «فاو» عراق را تصرف کنند و در پاسخ به این اقدام ،رژیم عراق نیز با گشودن سلاح های شیمیایی به روی رزمندگان ایرانی نخستین حمله ای شیمیایی را که مجروحان بسیاری بر جای گذاشت ، رقم زد.
وحشیانه ترین استفاده ارتش رژیم بعث عراق از سلاح های شیمیایی را می توان در موارد زیر یاد کرد:
رژیم بعثی عراق ،روستای «حلبچه» را  که جزئی از خاک عراق بود اما به دلیل جانبداری مردم کرد عراق از ایران مورد غضب قرارداد و مردم روستا را با گاز خردل(ايپريت)، گازهاي اعصاب (تابون، سارين يا سومان) و بالاخره با سيانوژن قتل عام کرد. قتل عام مردم این شهر ،وحشیانه‌ترین مورد استفاده از جنگ افزارهای شیمیایی از زمان جنگ جهانی اول تاکنون به شمار می‌رود که حداقل ۵ هزار نفر از مردم کرد و مسلمان این شهر کشته و  ۷ هزار نفر دیگر را مجروح کرد.
استفاده گسترده ارتش رژیم بعث عراق از سلاح های شیمیایی در جنگ تحمیلی خود علیه ایران  به قربانی شدن بیش از ۱۰۰ هزار نفر انجامید و همین امر سبب شد که ایران در طول ۸ سال جنگ تحمیلی یکی از بزرگ‌ترین قربانیان سلاح‌های کشتار جمعی به شمار آید.
بر اساس گزارش های بنیاد شهید ایران، تخمین رسمی شهروندان غیرنظامی و کودکانی که به سلاح های شیمیایی آلوده شده‌اند،وجود ندارد.
بمباران شیمیایی شهر سردشت توسط ارتش رژیم بعثی  عراق در ۷ تیر ۱۳۶۶ فجیع‌ترین تهاجم از این نوع بود که سبب کشته و مجروح شدن تعدادی زیادی از غیرنظامیان شد. جمهوری اسلامی ایران شهر سردشت را نخستین "شهر قربانی جنگ افزارهای شیمیایی" در جهان بعد از بمباران هسته‌ای هیروشیما نامید.
بر اساس گزارش های رسمی، گاز اعصاب باعث مرگ بیش از۲۰ هزار سرباز ایرانی به صورت آنی شد. از۹۰ هزار بازمانده این حملات ۵ هزار نفر از آنها به درمان  دائم نیاز دارند.
نوع مواد به کار رفته در حملات شیمیایی  ارتش رژیم بعث عراق به ایران به ترتیب خردل، اعصاب، خون، خفه کننده، اشک آور و تهوع  آور بود . البته در ابتدای جنگ، ارتش رژیم بعثی از سلاح های شیمیایی  گاز اشک آور و تهوع زا به طور محدود و احتمالاً آزمایشی استفاده می کرد.


ادامه مطلب
نوشته شده در تاريخ یکشنبه بیست و هفتم آذر 1390 توسط موسوی
تمامی حقوق این وبلاگ محفوظ است | طراحی : پیچک